استفاده بهینه از مهارت دریبل زنی

حکومت‌های اقتدارگرا در زمان بحران، اغلب به جای پاسخگویی درباره ریشه‌های مشکلات و جنایت‌های خود، می‌کوشند با بهره‌برداری از رویدادهای ملی و احساسات جمعی، حافظه عمومی را به مسیر دیگری هدایت کنند.

فوتبال و تیم ملی نیز از این قاعده مستثنا نیستند. هنگامی که بازیکنان، خواسته یا ناخواسته، به حاملان روایت رسمی حکومت تبدیل می‌شوند، ورزش از عرصه‌ای برای رقابت و همبستگی ملی به ابزاری برای مشروعیت‌بخشی سیاسی بدل می‌شود؛ ابزاری که قرار است توجه افکار عمومی را از پرسش‌های بی‌پاسخ، زخم‌های التیام‌نیافته و مسئولیت‌های فراموش‌نشده منحرف کند.

همین موضوع دستمایه مانا نیستانی در طراحی کاریکاتور هفته برای دویچه وله فارسی قرار گرفته است.
Authoritarian governments often respond to crises not by addressing the root causes of problems or acknowledging their own abuses, but by exploiting national events and collective emotions to redirect public memory. The national football team is no exception. When players, willingly or unwillingly, become carriers of the state’s official narrative, sport is transformed from a field of competition and national unity into an instrument of political legitimization—one designed to divert public attention from unanswered questions, unhealed wounds, and responsibilities that must not be forgotten.
@dw_persian