◼️شیوه‌ای که امروز با مخالفان و منتقدان خود برخورد می‌کنیم، فقط به زمان حال محدود نمی‌ماند و می‌تواند وارد آینده سیاسی ایران هم شود.

◼️وقتی هر اختلاف‌نظر را به خیانت، وابستگی یا توطئه نسبت می‌دهیم، دیگر نیازی به شنیدن حرف طرف مقابل یا بررسی شواهد احساس نمی‌کنیم..

◼️این بی‌اعتمادی گاهی از تجربه‌های واقعی، مانند دخالت خارجی، فعالیت‌های حکومت یا کارزارهای سازمان‌یافته تخریب شکل می‌گیرد. اما مشکل از جایی شروع می‌شود که یک تجربه محدود را به همه افراد و جریان‌ها تعمیم می‌دهیم و بدون مدرک به دیگران برچسب می‌زنیم.

◼️این فرهنگ می‌تواند برای دادخواهی و عدالت انتقالی خطرناک باشد. اگر امروز برچسب جای گفت‌وگو و بررسی را بگیرد، ممکن است فردا هم در زمان شنیدن روایت‌ها و کشف حقیقت همین اتفاق تکرار شود. ممکن است بعضی صداها فقط به دلیل گرایش سیاسی، هویت اتنیکی یا پیشینه فکری‌شان کمتر شنیده شوند.

◼️تجربه‌های جهانی نشان می‌دهد که فرهنگ برچسب‌زنی می‌تواند پس از پایان درگیری هم باقی بماند، اما آموزش، گفت‌وگو و روبه‌رو شدن با حقیقت مستند می‌تواند به تغییر آن کمک کند.

◼️پیام اصلی این است که عدالت انتقالی از فردای گذار شروع نمی‌شود. زبانی که امروز برای برخورد با یکدیگر می‌سازیم، می‌تواند آینده را هم شکل دهد. اگر این زبان تغییر نکند، ممکن است فقط کسانی که از آن استفاده می‌کنند عوض شوند، اما ف�